Woensdag 11 maart 2026

Vandaag was het een dag waarmee we eigenlijk niet veel konden. In ieder geval geen dag om een buitenactiviteit te ondernemen. Het regende namelijk van de vroege ochtend tot aan het einde van de middag. We beperkten ons dus tot het samen met Ella en Arno drinken van koffie. Verhalen, ja soms sterke, uitwisselen en ons geestelijk en mentaal voorbereiden op onze volgende gezamenlijke reis naar Zweden. Ella had bij de ANWB een wegenkaart gescoord waarop ieder zijn of haar wensen kan intekenen met betrekking wat hij of zij in Zweden wil bezichtigen of wil gaan doen. (Mooie volzin!) Hierdoor gaan we langzaam maar zeker de reis gestalte geven. En ja wij hebben er nog steeds zininin en vinden het fijn om samen met Ella en Arno te reizen en avonturen te beleven. Uiteraard bleef het ook deze dag niet bij het drinken van koffie, maar kwam, toen de 5 in de klok zat, ook de borrel met wat hapjes op tafel. Het goede leven vieren noemen ze dat. Net bij het invallen van de avond was er een soort gala-diner bestaande uit gekookte aardappelen, rode kool en Duitse rollades.

Donderdag 12 maart 2026

Vanmorgen scheen er, na een koude maar wel droge nacht, een schraal zonnetje. Na het ontbijt maakten we de campers gereed voor vertrek naar de volgende locatie. Eerst reden we even terug naar Winterswijk om daar gas te tanken. Daarna zetten we koers naar het plaatsje Veldhoek. Dit ligt onder de rook van Hengelo in Gelderland.

In deze plaats, of liever gezegd dit gehucht, ligt camperplaats De Garve. Dit is een vrij nieuwe camperplaats met plaats voor 16 campers. Direct achter de camperplaats is men bezig met de opbouw van een camping. Bij iedere kampeerplaats is een eigen douche-, wasgelegenheid en toilet beschikbaar. Deze laatste voorzieningen zijn nog niet geheel gereed maar de gebouwtjes staan er al wel.

Het sanitair voor de camperaars bevindt zich in een iets verderop gelegen gebouw en ziet er supermooi en schoon uit. Eigenlijk moet ik schrijven is supermooi en schoon!

Na installatie op onze plaatsen kwamen we erachter dat Arno zijn luxus-liner op een door anderen gereserveerde plaats had geparkeerd. Ik kwam erachter dat het wifi-signaal op onze plaats ontbrak… en bij onze Home-land Netflixverslaving is dit absoluut onverkwikkelijk. (Dit laatste woord is een woord dat je niet zo vaak hoort.)

We besloten om onze campers te verplaatsen naar daar waar wel wifi is.

Gevolg is dat we via Google Chrome een perfect beeld op onze tv hebben. Dat we niet alleen tv kijken blijkt ook uit het feit dat we weer begonnen zijn aan onze Rummicuppetitie. De eerste avond, dinsdagavond was dat, verloor ik met 4:1 en woensdagavond won ik met 2:1

Na de domibo liepen we naar het eetcafé de Veldhoek. Daar hadden Ella en Arno een tafel voor 4 gereserveerd en gingen we Hapa’s eten. Een avond- en buikvullend programma.

Op de tafel waaraan je zit, ligt voor ieder een soort placemat, waarop 51 kleine gerechten staan. Ze zijn verdeeld in koude hapa’s, warme hapa’s en dessert. In totaal mag je in 5 rondes iedere keer 3 gerechten bestellen. Dus totaal 15 gerechten per persoon.

Je geeft op een soort “scorekaart” aan wat je wilt hebben. Het is wel zaak om even te onthouden wat je opgegeven hebt, want anders wordt het heibel aan tafel.

De kaart wordt opgehaald en even later worden de opgegeven gerechten gebracht. Zodra je je bordjes leeg hebt kunt je per persoon de volgende 3 gerechten bestellen.

Wij stelden unaniem vast dat het een leuk concept is en dat het echt lekker eten was. Omdat we allemaal al redelijk vol zaten gingen we bij de laatste ronde gruwelijk in de fout. We bestelden slechts 1 hapa dessert per persoon. Een ijskoffie. En dat terwijl we per persoon 3 hadden kunnen bestellen. En daar ging het dus fout, want dat spul bleek te lekker om te laten staan.

We kijken weer terug op een geslaagde en gezellige avond, waarbij het opvallend is dat we nooit zonder interessante gespreksstof zitten. Logisch natuurlijk, want we zijn een uiterst serieus groepje vrienden……

Als je uit eten wilt naar dit eetcafé, dan moet je reserveren en er rekening mee houden dat je zeker 3 uur aan tafel zit.

Terug bij de camper keken we nog 1 aflevering van Home-land en zochten toen onze slaapplek op.

Vrijdag 13 maart 2026

Afgelopen nacht waaide het af en toe behoorlijk hard. Tegen een uur of negen vanmorgen begon het te regenen en deze regen zette eigenlijk het grootste deel van de dag door.

Uiteraard dronken we weer samen koffie en werden verdrietige maar ook dierbare herinneringen van vroeger aangehaald en met elkaar gedeeld. Fijn om met elkaar te praten.

Na de koffie gingen we over tot de orde van de dag. Dat wil zeggen “lamballen” oftewel nietsdoen. Nou ja nietsdoen… Ella is bezit met het breien van een stola van enig formaat en Elfriede is onder andere quilts en kaarten aan het maken voor haar grote doorbraak als beroemd Internationaal Art Quiltster. In september 2026 mag ze gaan exposeren in het Walhalla van de quiltscene: Sainte Marie aux Mines in de Elzas in Frankrijk. Een 4 dagen durende expositie in 4 plaatsen rond Sainte Marie aux Mines. Dit quiltfestival staat ook bekend onder de naam: Le Carrefour Européen du Patchwork. Jaarlijks komen hier ruim 17000 bezoekers op af vanuit de hele wereld en omstreken.

In september schrijf ik meer over deze unieke expositie en mag ik ook foto’s delen van haar werken. Nu is dit alles nog onder embargo…. Dus top-secret!

Uiteraard maken ook Ella en Arno weer deel uit van deze reis. Zininin!

Verder valt er nu niet veel te schrijven. Hopelijk wordt het vanmiddag nog een uurtje droog zodat we nog even wat boodschappen voor het avondeten kunnen doen.

Op het camperterrein loopt dit gekleurde konijn vrij rond. Zal het wellicht ook goed doen op de bbq maar we houden het vandaag bij beenhammetjes…

Tja, morgen is er weer een dag die hopelijk wat droger uitvalt.

Blijf ons volgen… dan hebt u altijd een alibi!