Maandag 28 september

Vanmorgen vertrokken we om 10 uur vanuit Billerbeck naar camperplaats Reensboer in Geesteren. Dit is een plaatsje dat onder de rook van Tubbergen ligt.

Tegen een uur of 1 waren we ter plaatse. Tot onze grote verrassing stonden Ella en Arno ook op deze camperplaats. Gossie, wat een verbazing bij ons vieren. We werden verwelkomd met een lekkere kop koffie en omdat wij uit Duitsland kwamen hadden we Berliner bollen meegenomen. De gesprekken waren als altijd intens en gezellig. Weer fijn om elkaar te ontmoeten. En ook niet onbelangrijk, we konden de hele middag buiten in de zon zitten!

Tegen het einde van de middag kwam Desiree, de vriendelijke en enthousiaste eigenaresse van de camperplaats, ons welkom heten en een korte uitleg geven over het reilen en zeilen op de camperplaats. Desiree wordt vergezeld door haar hond Bas. Hij mag alleen op plaats 11 van de camperplaats komen en kan van hieruit zijn bazin in de gaten houden. Lieve en pientere hond.

Bij aankomst op de camperplaats stond een bord met onder andere deze tekst:

Matten/Kleden niet toegestaan. Dat “Matten niet toegestaan” zal denk ik betekenen dat er niet gevochten mag worden. Snap ik, want dat is nooit leuk. Maar “kleden niet toegestaan” suggereert dat we hier op een naturisten camperplaats terecht waren gekomen. Navraag bij Desiree gaf als uitsluitsel dat dit geenszins een naturistencamperplaats is en dat we ons gewoon mogen kleden zoals wij dat willen.

De camperplek is mooi gelegen aan de rand van Geesteren en heeft ruime plaatsen voor 23 campers. Soms wordt er weleens gezegd dat het gras bij de buren altijd groener is maar hier klopt dat ook werkelijk. Je staat met de camper op grasstenen en je kunt je stoelen kwijt op een mooi gemaaide groene grasmat. De hele camperplaats is zeer netjes en verzorgd en wat ook niet onbelangrijk is: er is hier uitstekende wifi!. Zo goed zelfs ,dat je programma’s naar je tv kunt streamen.

Dinsdag 29 september

Vanmorgen scheen de zon ook weer lekker, dat bleef trouwens de hele dag zo. We dronken samen koffie en hoorden ons het ernstige verhaal van Arno aan. De arme man was vannacht nagenoeg lek gestoken door muggen die het op hem hadden voorzien. Wij hadden een middel in de camper om dit ongedierte uit te roken en Arno heeft dit direct uitgeprobeerd.

Na de koffie reden Arno en ik naar Tubbergen om daar na diverse winkels bij de Kruidvat een soortgelijk antimuggenwapen aan te schaffen.

De dames waren intussen begonnen met handwerken.

Behalve dat we om 14:35 uur (vijf in de klok) en vanwege de warmte aan de dimobo gingen, valt er niet veel meer te vertellen.

Einde dag hebben we samen buiten gedineerd. Het diner werd afgetopt met een ijskoude versnapering.

Woensdag 30 september

Vandaag zetten we een punt achter deze reis. Maar… over 6 weken vertrekken we naar Spanje om in de eerste week van februari 2027 terug te keren naar huis.

In de tweede week van februari gaan we naar Rijswijk waar Elfriede een driedaagse quiltexpositie heeft. Daarna staat op de planning dat we met Arno en Ella een aantal weken naar Noorwegen gaan. Dus volop reisplannen… ook voor 2027

Hoe dat gaat verlopen en hoe onze Spanje-reis verloopt wordt weer omschreven op onze website www.reizenmetdecamper.nl

Blijf ons volgen… dan hebt u altijd een alibi!

Zaterdag 26 september 2026

Vanmorgen na het ontbijt besloten we om op de fiets naar het plaatsje Daun te rijden.

De route erheen en natuurlijk ook weer terugging over een oud spoorwegtraject. Gelukkig hadden ze de bielzen en de rails weggehaald en er een mooi glad wegdek van asfalt voor in de plaats gelegd. We keken hier en daar in wat winkeltjes en besloten naderhand ons te laven aan een lekker ijsje. Na het verorberen van deze lekkere versnapering reden we terug naar de camper. Het was de hele dag mooi weer, dus tijd om lekker van de dag te genieten. Elfriede heeft zitten lezen op de e-reader en ik ben wat aan het klooien geweest met een e-reader die onwillig is. Het ding wil niet synchroniseren en dus kun je er geen boeken opzetten. De operatie is nog niet gelukt en ik hoop dat het thuis met snel internet wel gaat lukken.

Wat wel lukt is het tv-kijken zonder schotel maar via wifi-internet. We kijken nu via de Chromecast naar tivi-bridge. Superbeeld en superservice van deze dienstverlener.

Al met al weer een leuke dag gehad zo saampies.

Zondag 27 september 2026

Ook vanmorgen scheen de zon weer uitbundig. Na het ontbijt en het servicen van de camper besloten we om koers te zetten richting Billerbeck naar onze vroegere buurtjes uit onze Emlichheim-tijd. De afstand van Daun tot Billerbeck is 275 kilometer.

Ik had gisteren Regina via whats-app een beetje uitgehoord en wist daardoor zeker dat of Georg of Regina thuis was. Na een rit van ruim 4 uur kwamen we om 15 uur op de camperplaats bij het Freibad in Billerbeck aan.

We pakten onze fietsen uit de garage en reden naar de woning van de twee uit Billerbeck. Georg heeft onlangs een open-hart operatie ondergaan en is daarvan herstellende en zat in het zonnetje uit te rusten en te genieten van het mooie weer.

Het weerzien na een lange tijd was hartelijk. Regina was de hond aan het uitlaten en ook zij was, toen ze terug was, blij verrast om ons te zien. Het werd een gezellige middag.

Tegen halfzes gingen we weer richting de camper. Echter de terugweg duurde wat langer dan de heenweg want we kwamen langs een leuk restaurantje waar je onder andere patat met curryworst kon bestellen. En ja, als we langere tijd in Duitsland zijn, dan eten we altijd een keer patat met curryworst. Zo ook nu dus.

Het smaakte weer goed!

Morgen gaat de reis verder en duiken we vanuit Duistland het Nederlands Koninkrijk in.

Als je wilt weten waar dan na ruim 100 kilometer terecht komen…

Blijf ons volgen… dan hebt u altijd een alibi!

Woensdag 23 september

Vanmorgen reden we van Colmar naar Molsheim. We moesten een afstand van ruim 50 kilometer afleggen. Op de Municipal camping hadden we nog net de laatste vrije plaats kunnen reserveren maar nog een dag erbij boeken zat er niet in.

We maakten een wandeltocht door het oude centrum van Molsheim en het viel ons op dat er veel winkels gesloten waren en bijvoorbeeld alleen in de ochtend een paar uurtjes geopend zijn. Toen we in een winkel met de eigenaresse hierover spraken vertelde zij dat het komt door een chronisch gebrek aan personeel. Verder is er over deze dag niet veel te schrijven behalve dat het ook vandaag weer een super relaxed en mooiweerdag was.

Donderdag 24 september

Omdat we geen extra dag konden bijboeken besloten we om naar een locatie in de Vogezen aan de Duitse kant te rijden. We reden naar Pirmasens-land waar een mooie wandelroute door de bergen ligt. De naam van deze route is “Altschlosspfad”. De wandelroute is ruim 10 kilometer lang en voert langs een groot gesteente die men Teufelstisch noemt. Een stuk verder op de route liggen grote rotsformaties, de Altschlossfelsen. Vandaag liepen we na aankomst in Eppenbrunn vanaf een parkeerplaats naar de Teufelstisch. Het was niet zo’n grote voettocht maar het was wel een intensieve “klimtocht” over paden vol met boomwortels, gaten en mul zand.

Na de wandeling hebben we bij hotel-restaurant Kupper gegeten. Hadden we beter niet kunnen doen want de kwaliteit van het voedsel was matig.

We bleven overnachten op de parkeerplaats.

Vrijdag 25 september

Vanmorgen na het ontbijt gingen we op halftien op pad om de Altschlossroute te lopen.

Het weer was goed en de wandeltocht ging ook goed. We hebben ons maar 1 keer een meter of 50 verlopen, maar doordat Elfriede constateerde dat ze een bepaalde weg al eerder had gezien werd grotere schade voorkomen.

De Altschlossfelsen liggen op de grens tussen Frankrijk en Duitsland en je loopt op meerdere plaatsen onder een rotspartij door die op halve tunnel lijkt, en dat over een lengte van circa 1,5 kilometer. Op sommige plaatsen is de “Buntsandstein” formatie ruim 35 meter hoog.

Na ongeveer 4 uur lopen en klauteren kwamen we weer bij restaurant Kupper langs. Omdat we nog geen koffie hadden gedronken besloten we daar koffie met iets erbij te nemen. In tegenstelling tot de maaltijd van gisteren was het “iets erbij” erg lekker, dat moet ook wel, want het was een Gewittertorte.

Na de koffie liepen we naar de camper en stelden onze navigatie in op de Vulkan-Eifel bij het plaatsje Daun. We legden een afstand af van bijna 130 kilometer en staan nu op een camperplaats vlak aan de Maare-Mosel-Radweg. Vandaag was het weer weer erg mooi met hoge temperaturen. Morgen halen we de fietsen van stal om een deel van genoemde fietsroute te gaan rijden.

Blijf ons volgen… dan hebt u altijd een alibi!

Maandag 21 september

The day after… vandaag gaan we via Marion Keller, de organisator van het Carrefour European Patchwork festival 2026, om daarna onze reis om te zetten van een quiltreis naar een soort van korte najaarsvakantie.

We kijken samen terug op een zeer geslaagde expositie van hetgeen Elfriede de laatste 8 maanden heeft geproduceerd. Vooral het experiment met 3D quilts, dus de bomen en de vogels, wat nog niet eerder op deze manier is vertoond in de quiltwereld, riep bewondering op van veel bezoekers. We zullen zien of deze trend zich door gaat zetten. Ik ben supertrots op hetgeen Elfriede heeft neergezet op dit event!

Nadat we terugkwamen van Marion dronken we koffie met iets lekkers erbij in een kleine boulangerie/patisserie.

En toen gingen we op weg naar het circa 40 kilometer noordwaarts gelegen Colmar.

Daar streken we neer op een camperplaats. We konden het terrein oprijden nadat we ons aangemeld hadden. Dit aanmelden ging middels een soort terminal met daarin een touchscreen beeldscherm… een draak van een ding… je moest bijna een hamer gebruiken om je kenteken van de camper in te voeren. Omdat geduld hebben niet mijn sterkste eigenschap is, heb ik volstaan met het invoeren van de eerste letter, de N, van ons kenteken.

We vonden een leuk plekje in de rij tussen de andere reeds aanwezige campers.

Naast ons stonden mensen uit Zutphen. De heer des campers vertelde dat hij jaarlijks naar Portugal reist om te overwinteren en deelde een 8-tal leuke plaatsen met ons waar je vrij kunt camperen. Altijd welkom, dergelijke info…toch?

De binnenstad van Colmar ligt op loopafstand van de camperplek, binnen 20 minuten ben je er. We besloten dus om erheen te lopen in plaats van fietsen. Een beetje beweging na de dagen op de expositie kan geen kwaad.

We slenterden wat door het oude stadje en besloten een lekkere salade te eten met een verfrissend drankje. Dat was ook wel nodig want de temperatuur ligt hier nog steeds op zeker 24 graden.

Na de salade nog een lekker ijsje en toen op de camper aan waar we nog tot een uur of 7 buiten konden zitten.

Later op de avond speelden we nog drie rondjes rummicup waarbij Elfriede won met 2-1.

Dinsdag 22 september 2026

Vanmorgen na het ontbijt dronken we buiten onder een stralende zon koffie.

De camperplaats werd leger en leger maar wij besloten om er hier nog een dag en nacht aan vast te knopen.

Samen hebben we het vuilwater afgetapt bij het sani-station, de wc-cassette geleegd en de schoonwatertank gevuld.  

Rond een uurtje of 1 liepen we weer naar de binnenstad om een paar straten in het centrum, waar we nog niet waren geweest door te slenteren. In meerdere bakkerszaken zagen we grote broden liggen. Ze bakken ze daar niet alleen bruin maar ook groot. Er worden ovens met een diepten van 2,5 meter voor gebruikt. 1 brood weegt 76 kilo!

We kwamen langs een restaurant waar de typische Elzasser gerechten zoals onder andere Eisbein met zuurkool en 5 Elzasser vleesspecialiteiten worden geserveerd. Dat was net als gisteren wederom genieten. Ook vandaag werd de maaltijd bekroond met een heerlijk ijsje.

Terug bij de camper hebben we weer tot 7 uur buiten kunnen zitten.

Morgen vertrekken we vanaf deze camperplaats verder richting het noorden. We hebben een plaatsje weten te bemachtigen op een camping in Molsheim. De bedoeling was om in Obernai te gaan overnachten maar daar was geen plek meer te krijgen. Het schijnt dat in deze omgeveing veel campings totaal volgeboekt zijn.

We gaan meemaken wat daar te beleven is.

Blijf ons volgen… dan hebt u altijd een alibi!

Zondag 20 september 2026

Vanmorgen na het ontbijt vertrokken Sander en Femmy de kinderen en Loena richting huis.

Het was fijn, dat ze er waren. Zoals eerder geschreven: goede hulp gehad!

Om 9 uur werden de deuren van het dorpshuis voor de 4^e keer tijdens deze expositie (2026) geopend.  

Direct na de opening werden we verrast door een van de gastdames met een typisch Elzasser gebak. Ze had een grote schaal met brioche’s voor ons gemaakt met daarbij 3 soorten jam, waaronder 1 potje paardebloemen jam. Heerlijk gebak en jam.

Het was verwonderlijk hoe druk of het de hele morgen was. Er werden door Elfriede weer vele leuke gesprekken gevoerd en meerdere keren werd er gezegd dat de tentoonstelling van Elfriede de mooiste was van allemaal. En als je dat zo vaak van de mensen hoort dan zal daar zeker een waarheid in zitten. Ze had bezoekers uit Finland, Duitsland, Zweden, Bosnië, Tsjechië, Italië, Oekraïne, Denemarken, België, om het kort te maken uit veel, heel veel landen in Europa en daarbuiten zoals Canadezen, Amerikanen, Koreanen, Japanners en ga zo maar door.

Veel gehoorde uitdrukkingen waren: geniaal, super, magnifique, einmalig, einsame Spitze, hin und weg, dein Quilt hat mich umgehauen, formidable, very beautifuul, fantastique en ga zo maar door. Je kunt je voorstellen dat Elfriede momenteel erg moeilijk zitten kan.

Ik ga haar niet interviewen, dat doen anderen de komende tijd wel, maar ik verneem aan haar dat ze bijzonder in haar nopjes is. Ook haar gastenboek staat vol met complimenten in veel talen. Zelfs in het Koreaans was er iets ingeschreven. Het zal ongetwijfeld de nodige inspanning vergen, om alles wat in het boek is geschreven, vertaald is.

We kijken terug op een geweldige ervaring en zien verdere exposities met veel genoegen tegemoet. Je kunt stellen: the story of quilting never ends…

Voor nu: the show is over now….

Om 17 uur mochten we beginnen met het afbouwen en om 20 uur was alles ingepakt en ingeladen…

Morgen rijden we even via de organisatie naar onze volgende stop. We knopen nog een aantal dagen aan deze belevenis vast. Wordt het reizen door dit deel van de Elzas of trekken we Duitsland in?

Blijf ons volgen… dan hebt u altijd een alibi!

Zaterdag 19 september 2026

Gisteravond hebben we samen met Femmy, Sander, Teun en Nora een borrel gedronken op de uiterst succesvolle dag en uiteraard voorgaande dagen.

Vanmorgen heb ik in alle vroegte de bakker bezocht en lekkere croissants gekocht. Naderhand de watertank bijgevuld met ruim 60 liter water. Dat gaat wat moeizaam omdat de wastafels in de toiletten een dusdanig klein zijn dat er geen gieter in kan staan. Ik moet dus een stoel naast de wastafel zetten, daar de gieter op plaatsen en dan een stuk slang onder de kraan houden en het andere eind de gieter stoppen. Tja, dan zijn het ook nog van dat type kranen die om de 30 seconden weer uitgaan. Gevolg is dat je met het vullen van een gieter van 10 liter (dat rijmt) ongeveer 6 minuten bezig bent. Maar ook deze actie lukte uiteindelijk toch weer.

Na het ontbijt gingen om klokslag 9:02 uur de deuren van de zaal open en even later kwamen de eerste bussen al af en aan rijden. Op een gegeven ogenblik waren er in de ruimte van artist Elfriede ruim 110 kijkers aanwezig. Aan belangstelling geen gebrek. We hoorden dat de mensen, die de hoofdlocatie Sainte Marie aux Mines bezochten van mensen die al op Elfriede’s locatie waren geweest, toch wel een dringend advies kregen om in Rombach (bij ons) te gaan kijken. Mooiere complimenten en de vele prachtige recensies in het gastenboek kan mijn artist niet krijgen. Ze verdient het ook met recht. Zoals Sander ook al zei: ik ben trots op je! Ik sluit me er oprecht en volmondig bij aan.

Ook vandaag werd een groot deel van de dag de commerciële taak vervuld door onze schoondochter Femmy en kleindochter Nora. Die laatste is een aanstormend commercieel talent.

Ook vandaag was er weer een opmerkelijke ontwikkeling. Een bus met Spaanse mujeres (dames) streek neer voor het dorpshuis. De Madre familias, een dame op leeftijd, liet twee van haar “hofdames” het woord doen. En wel: wil je wel exposeren in Spanje…
In Spanje is 1 keer per jaar op twee locaties een bijzonder grote quiltexpositie. De ene is in Granada en de andere is in Sitges een charmante kustplaats vlakbij Barcelona. De evenementen worden georganiseerd door de Asociacion Española de Patchwork kortweg AEP. De twee hofdames, die schijnbaar ieder een expositie onder hun hoede hebben, wedijverden erom om Elfriede naar hun locatie te laten komen. Als de Madre familias woord houdt dan staan deze twee locatie voor 2028 op de rol.

Het bleef verder de hele morgen druk maar de middag werd een stuk rustiger. Geen probleem want daardoor had Elfriede ruim de tijd om met bekenden uit de quiltwereld te praten. Uiteraard waren er ook fans die wat wilden vragen. Zo was er een meisje van 11 jaar met haar oma die helemaal idolaat was van de quilts die er hangen. Toen Elfriede haar een klein gequilt lapje stof gaf was het quiltstertje in de notendop zichtbaar blij. Een lach van oor tot oor!

Tegen een uur of 4 vanmiddag kwam de Marion Keller, de manager van deze grote 4-daagse expositie op bezoek met een aantal vragen die door fans waren gesteld. Nog even en we moeten een fanclub oprichten. Elfriede mocht 3 vragen uitkiezen en moest middels een soort van interview antwoord geven. Weer een bijzonder openbaring.

Het interview wordt gebruikt voor promotie van het Quiltfestival voor komend jaar.

Dus… al met al weer een dag waarin veel gebeurde en Elfriede nog weer beroemder is geworden in Art-quiltland.

Morgen is de laatste dag van de expositie en volgens traditie worden dan de mensen uit Liepvre en Rombach uitgenodigd om gratis de locaties te bezoeken.

Ook de chicken-man zal hierbij waarschijnlijk ook aanwezig zijn. Wie dat is en wat hij doet of gaat doen en of hij er is blijft een vraagteken.

Meer weten?

Blijf ons volgen… dan hebt u altijd een alibi!

Woensdag 16 september 2026

Vanmorgen zijn we na het ontbijt weer naar het dorpshuis gegaan om daar de laatste dingetjes voor de expositie te doen en om de mensen van het licht te vragen om extra verlichting voor de “bomen en de kraaien” aan te leggen.

Toen dat klaar was, was voor Elfriede de hele ruimte ingericht en klaar voor de show.

Na het laatste werk aan de expositie heb ik een stukje geschreven voor samendalen.nl

Indien je dit wilt lezen kun je op de website naar het artikeltje zoeken.

Toen we opstonden was het een beetje regenachting maar tegen een uur of 11 was het weer mooi droog en konden we de fietsen van stal halen. We reden naar Liepvre om daar in een kerk de quilts van een quiltster uit Australië te bekijken.

Daarna ging het naar een locatie waar het nog een drukte van belang was… het ophangen van de quilts was daar nog lang niet klaar.

We reden door naar Sainte Marie aux Mines om daar nog een paar ontbrekende beschrijvingen van quilts op te halen en om in een restaurantje een hapje te eten. Ook in deze plaats bekeken we een expositie.

Na nog wat boodschappen te hebben gedaan reden we de ruim 11 kilometer naar Rombach weer terug.

De avond werd verbracht met rummikuppen waarbij ik 3 partijen verloor.

Donderdag 17 september 2026, It’s showtime

Vanmorgen om klokslag 9 uur gingen de deuren van de expositie open.

Na niet al te lange tijd werd het enorm druk en kwamen de eerste positieven reacties binnen. De bezoekers kwamen met busladingen binnen. Ze waren zeer onder de indruk van de art-quilts die Elfriede heeft gemaakt. De drukte hield aan tot een uur of 4 in de middag. Pas toen werd het wat rustiger.

Elfriede had het druk met het spreken van bezoekers die wilden weten hoe bepaalde quilts tot stand waren gekomen ne ze kreeg meerdere vragen uit meerdere landen om cursussen te gaan verzorgen.

Ik had gezworen om na Rijswijk niet weer voor het quilten op pad te gaan maar toen de vraag kwam of ze in Verona in Italië zou willen exposeren kon ik geen nee zeggen. Dat zou dan in mei 2027 of in mei 2029 zijn. Als er voor 2027 een uitvaller is dan wordt Elfriede ingezet!

Tja, en dan waren er diverse interviews met mensen die iets gaan publiceren in een quiltmagazine. Ook het Quiltersgilde uit Duistland, België en zelfs Zweden toonden belangstelling.

Al met al een zeer geslaagde dag met veel en nog veel meer enthousiaste bezoekers.

De loftuitingen in het gastenboek liegen er niet om!

Ook was er wat later op de middag nog een leuke verrassing, Geertje en Erik hadden een camper gehuurd en kwamen daarmee naar Rombach om de expositie te bekijken.

Het werd een gezellige namiddag. Super! Nadat de deuren van het dorpshuis om 18 uur werden gesloten stapten we op onze fietsen en reden naar een 7 kilometer verderop gelegen plaatsje om daar van een lekkere maaltijd te genieten. Het werd dus ook een gezellige avond. Nadat we terug waren dronken we in onze camper nog een wijntje.

Tegen 23 uur kwam er nog een camper de parkeerplaats oprijden. Elfriede maakte de opmerking van zo, er komt nu nog een camper aan. Ze keek dan ook zeer verbaasd dat Sander en Femmy en de kinderen in deze camper zaten… Het bleef dus nog een poosje gezellig.

Vrijdag 18 september 2026

Na het ontbijt begon dag twee van de expositie. De deuren waren amper open of het werd al moordend druk. Echt niet normaal zoveel mensen er rondliep. En wederom allemaal complimenten. Er waren meerdere mensen, die niet begrepen waarom Elfriede exposeert in een klein dorpje en niet in het epicentrum van het quiltfestival. Wij snappen het, wel want juist in deze kleine plaatsen willen ze veel publiek hebben en dat krijg je alleen door daar een van de beste Art quilters te plaatsen. Verleden jaar was dat ook al zo met Hilde van Schaardenburg. Ook een kei op Art-quiltgebied!

En ja, ook vandaag kwam er een vraag om in nog een ander land te exposeren. Dit keer kwam de vraag van het Oostenrijkse Quiltersgilde. In Oostenrijk heet dit het Patchwork Gilde Austria en de expositie is in de historische Kasematten in Wiener Neustadt. De expo wordt om de twee jaar gehouden en is in 2027 gepland voor 9 en 10 oktober. Daarna is het pas weer in 2029.

Dus… Austria wir sind dabei (als de uitnodiging komt)

Zowel Femmy als ook Nora hebben goed geholpen met de verkoop.

Vandaag werd het later in de middag rustiger en om even over 18 uur konden we de deuren sluiten.

Morgen is de derde dag en worden er weer veel bezoekers verwacht. Of dat ook werkelijk zo is, kun je lezen in een volgende blog.

Blijf ons volgen… dan hebt u altijd een alibi!

Maandag 14 september 2026

Gisteravond begon het te regenen en de verdere nacht regende het af en aan ook.

We stonden vanmorgen al vroeg op, omdat we vanaf 8:30 uur de ophangmaterialen en andere zaken voor de tentoonstelling op konden halen. Klokslag (halve slag in plaats van een hele) halfnegen stonden we bij het aanmeldloket. Marion Keller verwelkomde ons hartelijk maar vroeg direct of we over een half uurtje terug konden komen, want ze moest alles nog opstarten… waarschijnlijk is dit de beroemde Franse slag…

Geen probleem natuurlijk. Ik liep tijdens deze wachttijd naar een bakkertje in de buurt en haalde een lekkere baguette en wat lekkers bij de koffie.

Na de koffie liepen we terug naar het loket en ontvingen daar alle zaken die nodig zijn om quilts op te hangen, koffie en dinerbonnen etc. Super geregeld allemaal.

Vanuit Sainte Marie aux Mines reden we 11 kilometer totdat we aankwamen bij de locatie waar Elfriede haar kunstwerken mag vertonen.

We parkeerden de camper voor de deur en begonnen direct met uitladen. Na een half uurtje sjouwen lagen alle quilts en andere tentoon te stellen spullen in de grote ruimte. De ruimte was al voorzien van grote wanden waaraan de quilts moeten hangen. Ook de verlichting door middel van spots is aanwezig en wordt woensdag door professionele verlichtingsdeskundigen afgesteld op de spots.

Elfriede had voordat we vertrokken, via een maquette, een lijst gemaakt zodat ze precies wist waar welke quilt moest komen.

Het ophangen verliep voorspoedig en rond lunchtijd hadden we als 12 van de 23 quilts opgehangen. Alles met de rolmaat en de waterpas erbij op hoogte gehangen. Na de lunch hingen we de resterende quilts op. Het ziet er allemaal perfect uit!

Na het “hangwerk” en ja we voelden ons echt “hangouderen” ging ik aan het werk met de “boomconstructies”. Elfriede ging met de mieren en haar kimono aan de slag.

Om 18 uur gaven we de brui eraan en gingen camperwaarts. Natuurlijk werd er weer rummicup gespeeld. Ik won met 2-0 en… overigens de avond ervoor had ik ook al gewonnen maar toen met 3-0.

Dinsdag 15 september 2026

Vanmorgen eerst naar de plaatselijke bakker gelopen en daar een baguette en appelflappen gehaald.

Na dit ontbijt begonnen we met het verder opbouwen van de 4 bomen. Ook hingen we de door de organisatie beschikbaar gestelde beschrijvingen van de quilts op. Elfriede had voorafgaand aan de show alle namen en beschrijvingen van de quilts doorgegeven. Ook dit is door de organisatie super geregeld.

Om 14:30 uur hadden we alles in gereedheid! Morgen enkel nog het licht instellen en de verkooptafel optuigen… en dan? Dan is het donderdag om 9 uur show-time!

Hoe dat gaat en verloopt en of het druk wordt?

Na de werkzaamheden zijn we op de fiets naar Liepvre geweest om even wat boodschappen voor het avondmaal te doen. Uiteraard ook even een terrasje gepakt, nog even op de camping in Liepvre gekeken en toen naar een gebouw waar quilters uit Frankrijk de boel aan het inrichten waren. Hier hingen ook quilts van kinderen, jeugd en jongvolwassenen van 5 tot 25 jaar. Interessant om te zien.

Weten hoe het verder gaat? Kom naar Rombach of kijk hier mee!

Blijf ons volgen… dan hebt u altijd een alibi… en kunt u meegenieten van deze super-expositie!

Zaterdag 12 september 2026

Zaterdagmorgen 12 september vertrokken we om 9 uur. Onze buurtjes Albert en Riek zwaaiden ons uit. We stelden onze navigatie in op Sainte Marie aux Mines in Frankrijk. Volgens de navigatie zou het 685 kilometers rijden zijn.

Toen we een kilometer of 25 op de A37 reden viel ons op dat de strenge Duitse grenscontrole ter hoogte van Zwartemeer er niet meer is. Het wegdek, waarin ze diepe dwarsgeulen in hadden gemaakt om het verkeer te dwingen langzaam te rijden, moet nog wel gerepareerd worden. Maar als dat klaar is dan is er niets meer merkbaar van dit fenomeen. Althans als dit door een Nederlandse aannemer wordt uitgevoerd…

De eerste 200 kilometer reed het lekker door. We maakten rond 11 uur een koffiestop en stelden de route opnieuw in want er popte iedere paar minuten een scherm op dat er een weg afgesloten zou zijn een dikke 100 kilometer verderop. Dan maar een andere route.. toch?

Het werd langzamerhand wat drukker op de weg en er waren behoorlijk wat wegversmallingen door wegwerkzaamheden. Nu zijn deze wegwerkzaamheden in Duitsland geen uitzondering maar gewoon regelmaat. Het wegdek ligt er op heel veel plaatsen dusdanig slecht bij dat rijden met een snelheid van 60 km per uur eigenlijk nog veel te hard is. En ze geven aan dat je 80 of 100 mag. Onverantwoord!

Net na Frankfurt reden we van de Autobahn A5 de A67 op en stopten op de eerste parkeerplaats langs de A67 om een broodje te eten. We hadden toen al 420 kilometer gereden. Tijdens de lunch besloten we om nog ongeveer 50 kilometer te rijden om daarna in het plaatse Lorsch, dat vlakbij de Autobahn ligt, op een camperplek te gaan overnachten.

Rond een uur of 3 in de middag waren we ter plaatse. In totaal kwam de teller voor vandaag op 475 kilometer uit. De camperplek ligt net buiten het dorp en er was nog voldoende plaats vrij. Kosten van deze plaats zijn € 15,00. De voorzieningen hier, zijn lozen toilet, grijs water en vullen schoon water.

Na de boel op de plek te hebben gezet liepen we naar het centrum van het plaatsje om bij de buurtsuper Penny wat boodschappen te doen. Dat moest ook wel, want soms laat je wat in de koelkast thuis liggen, wat eigenlijk wel mee had gemoeten. Dus inkopen was noodzakelijk mede omdat zowel in Duitsland als in Frankrijk de winkels op zondag gesloten zijn.

Het weer was perfect met een temperatuur van 27 graden. Gevolg daarvan was, dat we na de boodschappen op een terrasje terecht kwamen en ons daar laafden aan cola en Bitburger..

Naderhand hebben we bij een plaatselijke pizzaboer nog genoten van een lekkere grillschotel.

Na de wandeltocht naar de Penny konden we nog tot zeker halfacht buiten zitten. Daarna heb ik de tv in gereedheid gebracht om het nieuws te kunnen kijken en de laatste aflevering van Netflix-serie GIGN. Echt een aanrader om deze serie van 6 afleveringen te gaan bekijken.

Na het Netflixen keken we nog naar het programma “Beste zangers” en toen gingen de luiken dicht.

Zondag 13 september 2026

Vanmorgen vertrokken we na het ontbijt richting onze eindbestemming Sainte Marie aux Mines. We gaan vandaag proberen om toch weer op de Autobahn A5 te komen omdat we dan zonder tolwegen op de plaats van bestemming kunnen komen.

Net voordat we wilden ontbijten zagen we een medecamperaar die de toiletcassette niet meer terugschuiven kon in de daarvoor bestemde ruimte. Uiteraard helpen camperaars elkaar dan. Het bleek dat hij de schuifklep bovenop de cassette verkeerd om ingeschoven had en dat de draaiknop van het mechanisme dwars stond in plaats van in de lengterichting.

Om klokslag 10 uur reden we van de camperplaats af. De af te leggen afstand tot in het plaatsje Sainte Marie aux Mines was circa 240 kilometer. Onderweg dronken we koffie op een parkeerplaats langs de Autobahn net voordat we de A5 gingen verlaten.

De laatste 90 kilometer reden we over B-wegen en een deel over bergwegen in de Vogezen. Om precies te zijn reden we 20 kilometer over smalle bergwegen waar eigenlijk 3,5 ton was toegestaan… Het was behoorlijk klimmen en we moesten ook menig krulspeldbocht, of was het haarspeldbocht, trotseren om ter plaatse te komen.

In Sainte Marie aangekomen zochten we een mooi plekje voor de nacht dichtbij de receptie en aanmelding voor Exhibitionisten van de tentoonstelling.

Na de camper te hebben geïnstalleerd dronken we een welverdiende versnapering op een typisch Frans terrasje.

Morgen om 8:30 uur kan Elfriede zich aanmelden en de “ophangmechanismes” en naamkaartjes voor de quilts ophalen. Daarna rijden we naar Rombach naar de locatie waar mijn kunstenares haar quilts en andere kunstwerken zal tentoonstellen.

Daarover in een volgende blog meer…

Voor nu:

Blijf ons volgen… dan hebt u altijd een alibi!

Nog even en dan is het show-time voor Elfriede. Na een dik half jaar hard werken mag ze haar quiltwerken en andere artistieke vaardigheden exposeren in het walhalla van de quiltscene. Ze gaat namelijk naar de Carrefour European Quilt Show vlakbij Sainte Marie Aux Mines in de Elzas, een provincie in het grote Frankrijk. Na een strenge selectieprocedure begin dit jaar is ze uitverkoren om te mogen exposeren. De selectieprocedure kun je zien als een soort sollicitatieprocedure met veel eisen en voorwaarden waaraan je als kunstenaar moet voldoen.

In het plaatsje Rombach op locatie Espace Raymond Hestin aan de Rue du General de Gaulle gaan we vanaf maandag 14 september tot woensdagavond 16 september de expositie opbouwen.

Op donderdag 17 september om 9:00 uur gaan de deuren dan open voor het publiek. Verleden jaar kwamen in totaal ruim 17.000 mensen de Carrefour European Quilt Show bezoeken. De expositie duurt tot en met zondag 20 september.

Donderdag 10 en vrijdag 11 september gaan we de camper startgereed maken en alle te exposeren materialen inpakken. Zaterdagmorgen vertrekken we richting Frankrijk. We moeten een afstand afleggen van bijna 700 kilometer voor we ter plaatse zijn. We rijden dit traject in twee dagen.

Middels bloggen ga ik jullie weer op de hoogte houden van het wel en wee van onze reis en uiteraard over het verloop van de expositie!

En zoals altijd:

Blijf ons volgen, dan hebt u altijd een alibi!